Znaczenia tego albumu nie da się zakwestionować, ale jak dla mnie jest to już dziś cokolwiek przestarzałe. Półgodzinny opis pedofilskich fantazji pana w środku kryzysu wieku średniego mógł być ciekawy wtedy, kiedy w pewnym sensie szokował, a w innym wyrażał "ducha epoki". O tym szokowaniu zresztą trudno wypowiadać się jednoznacznie, jako że w związku z panującą obecnie histerią na punkcie pedofilii nie jest wcale wykluczone, że wydanie takiego albumu dzisiaj wzbudziłoby większe protesty. Historia poraża głównie banałem i dość prostacką bezpośredniością: bogaty facet jedzie sobie swoim rollsem jakimś odludziem, potrąca seksowną dziewczynkę na rowerze, pomaga jej, ona mu ulega, potem jest, oczywiście, prywatny hotel, przystrojony rzeźbami Afrodyt (!), w sypialni o nazwie "Kleopatra" (!!) czekają "czarni" z pochodniami (!!!) i nadzy niewolnicy (!!!!), słowem - kabaret pełną gębą, którego dzisiaj już nie da się słuchać na poważnie (ja nie żartuję,
tutaj są angielskie tłumaczenia tekstów), ale który, być może, robił wrażenie kiedyś, kiedy jeszcze nie posiadał odpowiednika w kulturze popularnej. Jeśli chodzi o muzykę, składa się ona głównie z klimatycznych "samograjów", będących tłem do recytacji Gainsbourga i paru ładnych piosenek zaaranżowanych na orkiestrę, na zasadzie "Lennon-też-inspirował-się-Sinatrą" - w tamtych czasach był to taki sam niezal, jak dzisiaj są nim zachwyty nad ostatnimi płytami Johnny'ego Casha. Trudno dopatrzyć się tu jakichś usterek, ale to wszystko tak czy owak ma stanowić jedynie inspirację do własnych hmm przemyśleń, a z tym jest, powiedzmy, pewien problem, mianowicie patrz wyżej (lepiej się w wieku 43 lat nie przyznawajcie w towarzystwie, że mieliście "przemyślenia" z udziałem piętnastolatek). Wrażenie dopełnia jeszcze "ekranizacja" albumu, w postaci cyklu teledysków (?) czy musicalu (?), ilustrującego wszystkie piosenki, który
można sobie obejrzeć na youtube. Widok Gainsbourga z papierochem na tle fruwających serduszek jest niepowtarzalny, no i te rzeźby, o których opowiada w tekście, też można sobie pooglądać konkretnie, gdyby ktoś miał problemy z wyobraźnią. Najlepszy jest zdecydowanie pierwszy fragment, z klimatem jak z Davida Lyncha (coś mi się zdaje, że Historie to jedna z jego ulubionych płyt), poza tym trzeba przyznać, iż Jane Birkin całkiem ładnie macha włosami. Słowem: to dzieło jest pewnym konceptem, który kiedyś w jakimś momencie musiał zostać zrealizowany i z tego względu trzeba się z nim zapoznać. Zapoznałem się, uśmiechnąłem, wracam do swoich zajęć.