579 replies to this topic

[Owłos]

No wpada refren w ucho, fakt.

Oj, nie chodzi o refren

[MartinTexas]

Niezła recenzja acr! Pop to całkiem miłe wspomnienia dla mnie, może dlatego, że to pierwsza płyta (w sumie kaseta!!) przesłuchana kilkukrotnie od dechy do dechy. Mimo, że zaczęło się od ATYCLB to pierwszy w ręce wpadł mi Pop. I dobrze Gdybym pewnie zaczął od TJT czy TUF trudno byłoby mi się może przekonać do Pop.
Odkrywanie U2 od strony Pop to rzeczywiście dziwne podejście, ale jakie ciekawe. Jakie wrażenie robi Mofo! Szalone Discotheque, mocniejsze Gone, przejmujące Please, czy zwariowane Miami.

Szkoda trochę tego pośpiechu przy pracach, za to mamy wysyp nowych wersji: singlowe i te z Best Of I świetne single (jedne z lepszych) w dyskografii.

Wersje Live to w ogóle inny temat, może na jakiegoś Live Survivora i oceniamy album, dokładnie jak acr napisał, popatrzmy na album i utwory względem siebie.
Wake Up DM - chyba trochę jak dla mnie wymęczona wersja, trochę bez energii, no w końcu ma budzić zmarłych! A może to właśnie z przekory? Wolałem chyba utwory z sesji AB z tekstem Wake Up.
DYFL - kiedyś przepadałem (za czasów kasetowych), teraz trochę spowszedniał, nie robi takiego wrażenia

Ale ostatecznie pada na:
The Playboy Mansion - choć trzeba przyznać, utwór broni się tekstem, bo to on jest tu najważniejszy chyba, trochę jak Some Days Are Better...

[acr]

Playboy Mansion tekstowo jest dość chyba ważnym elementem tego, co jakoś pijacko starałem się napisać i tu zaczynając i w NP, kiedy to tekst już przestał się nadawać trochę tu, a zaczął tam. Idealnie pasuje do konceptu albumu, tekstowego, do treści, przesłania, choć to ostatnie słowo trochę się zdewaluowało i w obecnych czasach nie brzmi dobrze (btw. czy też i nie o tym jest ten album, a?). Bo właśnie, Pop jest konceptem, zdaje się nim być, cholernie przemyślanym albumem na poziomie tekstów i podkreślającej ich w sumie muzyki, czytelnym, choć ironicznym komentarzem. Kurczę, jeszcze coś dłuższego o tym napiszę w jakimś bardziej odpowiednim miejscu. W każdym razie, co to ja chciałem... a, tak, tekst Playboy Mansion broni się bardzo, broni przed wszystkim. Chciałem jeszcze tak:
- do frontu obrony Wake Up Dead Man się przyłączam.
- swoją historię z Pop w roku '97 jak miałem te 9 lat już chyba opisywałem z pięć razy. ale też, jest jakiś dziwny sentyment i z tego może powodu.
- Hannah prosiła żeby nie pytać czy coś, ale ciekaw jestem, co jej się w tej płycie nie podoba.
- tej płycie zabrakło dwóch, trzech tygodni szlifu, żeby to wszystko co jest niedoskonałe poprawić.
- nadal nie wiem na co głosować.

[Daniel84]

- tej płycie zabrakło dwóch, trzech tygodni szlifu, żeby to wszystko co jest niedoskonałe poprawić.

Oto ja rodzą się mity, które zresztą tworzy sam zespół.
Ja tu nie widzę niedoróbek. Zły bas na IGWSHA? Na SYCMIOYO to jest dopiero zły bas. Słaba wersja Please? Może i odrobinę słabsza od porywającej wersji z singla ale za to lepej wpasowana w album. Jak można było dopieścić ten album i przy okazji go spieprzyć pokazują w pewnym sensie nieudane przeróbki na The Best Of 90 - 00.

Jedyne, co mi zgrzyta na POP-ie, to po prostu słabsze brzmienie niż płyt wydawanych obecnie. Ale jest to zwyczajnie kwestia technologii. Achtung Baby czy TJT też mają dużo gorsze brzmienie od np. HTDAAB a przecież dobrze wiemy, że pod względem kompozycyjnym to niebo a ziemia.

[Doty]

The Playboy Mansion

[dagasia]

Miami

[Atomic_Mario]

Zdecydowanie moja ulubiona płyta, będąca też, w moim subiektywnym odczuciu, najlepszą.

Miami, bo jest świetne, ale inne jeszcze bardziej.

[kade]

Troche O Playboy Mansion: zgadzam sie, Acr, z Tobą, że tekst jest znakomity. Osobiście uwielbiam go. A mój głos wynika ze sfery muzycznej, która pasuje do tekstu, ale w całym tym mroku płyty jest chyba zbyt "lekka". Dla mnie jest bardzo blisko, niemal kopia Trying To Throw... Ale to nie zarzut. W sumie, słuchając płyty, wole PM od np. IGWSHA, ale poszło.
Dla mnie absolutna czołówka tej płyty to (w kolejności na płycie).... Kurcze, zaczęłam wypisywać, ale nie wiedziałam, co odrzucić. Mniej może troche lubie Staring (dopiero wersja live akustyczna mnie "wzięła"), Gone - w warstwie muzycznej (tekst genialny), Last night on earth - nie wiem, dlaczego. Nie przepadam za If God... chyba troche zycia mi w niej brakuje, no i discotheque - bo było singlem?
Cholera, to na prawde świetna płyta:)
I genialna trasa. Podobała mi sie bardziej niż zootv, a obie widziałam na zywo

[hannah]

(...) Hannah prosiła żeby nie pytać czy coś, ale ciekaw jestem, co jej się w tej płycie nie podoba.

Pytać zawsze możesz i ci odpowiem, a jakże 50/50 najogólniej mówiąc. Połowa płyty jest ciekawa, połowa niedookreślona. Część songów idzie w nowym dla zespołu kierunku, elektroniczne brzmienia są eksperymentem, brzmią nieźle niosąc ze sobą również idee i emocje. Lubię mocne wejście od Discotheque do Mofo. Gyby chłopcy poszli za ciosem, byłoby interesująco (nie jest to moja wyłącznie opinia, sami w U2 o U2 to potwierdzili). Inne piosenki jednak odstają, zarówno stylem, jak i poziomem. W odróżnieniu od AB czy TJT, gdzie całość była spójna i wszystkie piosenki były na podobnym levelu, Pop nie jest tak jednoznacznie dobry. Od pierwszego odsłuchu można to zauważyć. Porównaj np Mofo i Miami czy Starring.. i The Playboy Mansion, górka i dołek. Inne kawałki typu Wake up... czy Gone mają potencjał, ale nie zostały rozwinięte. Takie Gone brzmi lepiej na późniejszej składance. O niebo lepiej... Dużo by tu mówić. Jednak zauważ, kupiłam tę płytę, zatem widziałam w niej coś dobrego. Nie obawiaj się więc Acr, Popu słucham

Nie chcę wchodzić w zacięte dyskusje czy nadmiernie krytykować tego czy owego albumu. Sedno mojego podejścia tkwi gdzie indziej. Z muzyką jest jak z malarstwem. Rozważ np podejście artystów do tematu kobiet. Rubens malował grube modelki, podkreślając ich wylewne kształty. Im potężniejsza kobieta, tym ładniejsza w jego oczach. Z kolei Tycjan kochał wyłącznie rude, podkreślając ogniste loki które stanowią główny element kompozycji jego obrazów. Z gustami się nie dyskutuje. Piękno jest w oku patrzącego. Co jeden uważa za arcydzieło, dla innego jest beznadziejne. Mało prawdopodobne, że wielbiciel Popu przekona Warowca. I nie o przekonanie tu chodzi, tylko o przeżywanie sztuki najmocniej jak się da. I jeśli puszczam muzykę, to na full. Jeśli idę na wystawę malarstwa, to wzrok aż boli. I o to chodzi. Przeżywanie mocniej bawi niż dysputy

[patmart]

The Playboy Mansion

[kkingstoun]

Miami

[Szczotecz-kal]

(wiem że miał być U.Fire, ale Szczotku, we're not ready yet )

I know... I know
Jakiś FO jest tu zakładany ? Widzę, że tam jakieś plany co do Wake Up Dead Man, ale czy to będzie potrzebowało FO ? ;>


Miami na początek.

[louise_76]

MOFO

[U2roopa]

Miami - najsłabszy kawałek na tej świetnej płycie.

[andie]

Miami

[teka55]

Miami

[margo]

Z ciężkim sercem ale:

MAJAMI

[el_f]

Nie rozumiem jak można głosować na Miami, trzeba będzie jakiś front obrony chyba zmontować.

Więc, niestety, The Playboy Mansion, chciałem zagłosować na coś innego (a to taka herezja byłaby, że pewnie z miejsca dostałbym bana), ale Miami będę bronił do ostatniej kropli krwi.

[vieux_capitaine]

.
.
.
.
.
.
.
.
.
Do You Feel Loved

Już łatwiej mi było wybierać z TJT...

[monika2506]

Staring At The Sun