Zasadniczo na temat Maanamu nie chce mi się dużo pisać, klasykę recenzować jest z jednej strony łatwo (bo robiło to już milion osób i wiadomo co mniej więcej napisać), a z drugiej jest to zadanie strasznie niewdzięczne (bo niezależnie od tego, co się napisze i tak nic nowego się w temacie nie powie). Nie pozostaje mi nic innego jak napisać o swoich odczuciach względem tej płyty, tym razem będzie więc bardzo subiektywnie.
Na początku zaznaczę, że o ile twórczość Maanam znam jako tako, o tyle "Sie Ściemnia" w całości słyszałem dawno temu albo nigdy. Poprzestawałem raczej na świadomości że taki zespół istnieje, że nagrał parę ważnych utworów i tyle.
W ogóle nigdy nie byłem zwolennikiem lat 80., a w Polsce ten okres (czy już przełom 80/90) kojarzy mi się wyłącznie ze śmiesznymi fryzurami i ubraniami w krzykliwych kolorach, natomiast w muzyce - oczywiście głównie z nową falą, ale też z lekko kiczowatą (zaznaczam że to tylko moje zdanie
![;)](http://u2forums.com/public/style_emoticons/default/wink.gif)
) elektroniką, która w tamtym okresie rozpanoszyła się w zasadzie na wszystkie gatunki muzyczne (nie wyłączając nowej fali, ale też art-rocka). Co ja poradzę, że polskie zespoły nie potrafiły robić tego tak elegancko jak zachodnie. Takie czasy, po prostu.
Ale wracając do tematu - otóż w "Sie Ściemnia" Maanam te kiczowate klimaty dość skutecznie omija, reprezentując momentami wręcz nurt muzyki z pogranicza jazz-rocka (
Życie za Życie - nie tylko trąbki, ale też gitara, która brzmi trochę jak Metheny, a trochę jak Gilmour), zasadniczo uciekając od post-punka w klimaty lekko art-rockowe, wręcz progresywne (
For Your Love czy tytułowy
Sie Ściemnia), chociaż cały czas czuć tu punkową spuściznę (
Bądź Taka Nie Bądź Taka). W zasadzie tylko ostatni kawałek przekracza moje osobiste granice kiczu, poza tym jest bardzo ładnie i wyjątkowo nowocześnie. Mam wrażenie że np. takie
For Your Love aranżacyjnie i brzmieniowo wyprzedza swoją epokę. Niektóre utwory są zaskakująco świeże i, powiedzmy, 'gustowne', o co, jak już wspomniałem, w tamtych czasach było moim zdaniem dość trudno. Za to to estetyczne 'pokonanie' epoki ten album ma u mnie duży plus.
Co jeszcze mi się podoba? Subtelne, ale zauważalne pokrewieństwo z brzmieniem U2 z lat 83-84, jest tu trochę znanej z
War jeszcze nieco punkowej, ale już bardzo świadomej artystycznie zadziorności, a trochę charakterystycznej dla
Unforgettable Fire przestrzeni stworzonej przez gitarę na mocnej podstawie w postaci 'gęstej' (w sensie brzmienia oczywiście, nie ilości dźwięków) linii basu.
A co mi się nie podoba? Przede wszystkim teksty, a w zasadzie sposób ich śpiewania.
Bądź Taka Nie Bądź Taka wyśpiewywana w irytująco 'buntowniczy' sposób brzmi jak czołówka telewizyjnego programu do nastolatek (właśnie z tamtych lat). Również pierwszy utwór jest trochę 'popsuty', tam aż się prosi o spokojny, pół-recytowany, melancholijny wokal, a zamiast tego mamy hasła wykrzykiwane z gracją karabinu maszynowego. W ogóle teksty nie są najmocniejszą stroną płyty (momentami są zbyt oczywiste, poza tym denerwuje kurczowe trzymanie się rymów) a i z wokalem Kory bywa różnie. Potrafi być dramatyczny, jak w piosence tytułowej, ale chwilami drażni (fragmenty pierwszego utworu,
Bądź Taka..., już nie mówiąc o
Kadyksie, którego na albumie równie dobrze mogło by nie być).
Reasumując, oceniam tę płytę dość wysoko, bo po prostu mi się podoba, są w niej chwile które jakoś tam mnie ruszają, czego po Maanam w ogóle bym się nie spodziewał (czyli to może jednak dobrze że ktoś daje do recenzji takie 'oczywistości'
![;)](http://u2forums.com/public/style_emoticons/default/wink.gif)
). Nie wiem jak bardzo znaczący jest jej wpływ na współczesną polską muzykę rozrywkową, nie znam się na tym, ale ilość ciekawych pomysłów w połączeniu z dystansem do aktualnej mody nie mogła chyba pozostać bez echa. Na minus wspomniane teksty (nie wszystkie, ale jednak chyba większość) i wokal, jak również zupełnie nietrafiony
Kadyks (nie wiem co chcieli tym kawałkiem przekazać).